นิทานเรื่อง ของขวัญวาเลนไทน์สำหรับเจ้าหญิง นิทานสำหรับเด็กที่เสริมสร้างจินตนาการและแฝงข้อคิดที่สอนให้รู้ว่ารักแท้ประเมินค่าไม่ได้ ไปอ่านนิทานก่อนนอนเรื่องนี้พร้อมสอนลูกน้อยกัน
หากกำลังมองหานิทานสำหรับเด็ก เพื่อใช้เป็นนิทานก่อนนอนแสนอบอุ่น เสริมสร้างจินตนาการและข้อคิดไม่แพ้นิทานอีสปที่คุ้นเคย ขอแนะนำให้ลองอ่านนิทานเรื่อง ของขวัญวาเลนไทน์สำหรับเจ้าหญิง ซึ่งจะช่วยสอนให้เด็ก ๆ เข้าใจความหมายของความรักที่แท้จริงผ่านการเดินทางของเจ้าชายหนุ่มที่พิสูจน์ว่า ของขวัญที่ประเมินค่าไม่ได้นั้นไม่ได้มาจากมูลค่าของเงินทอง แต่มาจากหัวใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและการดูแลเอาใจใส่ มาอ่านไปพร้อม ๆ กันค่ะ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าชายหนุ่มองค์หนึ่งที่อยากจะมอบของขวัญวันวาเลนไทน์ให้กับเจ้าหญิงน้อยแห่งอาณาจักรเพื่อนบ้าน เธอเป็นเจ้าหญิงที่งดงามยิ่งนัก มีรอยยิ้มที่สดใสราวกับเส้นผมสีทองของเธอ และมีความรักที่ลึกซึ้งดั่งดวงตาสีฟ้าคราม
“ฉันควรจะให้อะไรเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์แก่เจ้าหญิงดี ?” เจ้าชายเอ่ยถาม
“หัวใจพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ไม่มีอะไรจะคู่ควรไปกว่าหัวใจอีกแล้ว !” ผู้ทรงภูมิในราชสำนักตอบ
“หัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักเพคะ ฝ่าบาท ไม่มีอะไรจะคู่ควรไปกว่าหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักอีกแล้ว” เหล่านางสนมในราชสำนักกล่าว
“หัวใจที่ประเมินค่าไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ไม่มีอะไรจะคู่ควรไปกว่าหัวใจที่ประเมินค่าไม่ได้อีกแล้ว” ที่ปรึกษาแห่งราชสำนักกล่าว
ดังนั้น เจ้าชายจึงออกตามหาหัวใจที่สวยงามและประเมินค่าไม่ได้ เพื่อนำไปมอบให้เจ้าหญิงในวันวาเลนไทน์ เพียงแต่พระองค์ไม่รู้ว่าจะไปหาได้จากที่ไหน
หลังจากนั้นไม่นาน พระองค์ก็เดินผ่านร้านอัญมณีที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับล้ำค่าและงดงาม มีทั้งต่างหู สร้อยคอ และกำไลที่ทำจากเงินและทอง ชุดทับทิม ไพลิน มรกต และเพชร
“นี่แหละคือสถานที่ที่ถูกต้องในการหาของขวัญวาเลนไทน์ให้เจ้าหญิง” เจ้าชายคิด และทรงเลือกหัวใจเพชรเม็ดหนึ่งมาคล้องกับสร้อยคอทองคำ เพื่อให้เจ้าหญิงสามารถสวมไว้ที่คอของเธอได้
เจ้าชายมอบถุงทองคำให้แก่ช่างอัญมณีและเดินออกจากร้านพร้อมกับหัวใจเพชรในมือ แต่เมื่อถึงประตู พระองค์ก็หยุดและจ้องมองที่หัวใจดวงนั้น เพชรเม็ดนั้นไม่ทอประกายอีกต่อไป แต่มันกลับดูหม่นหมอง พระองค์สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพระองค์ก็ระลึกถึงสิ่งที่ที่ปรึกษาเคยกล่าวไว้ มันไม่ใช่ของขวัญที่ถูกต้องสำหรับเจ้าหญิง เพราะมันไม่ใช่ของที่ ‘ประเมินค่าไม่ได้’ เนื่องจากพระองค์ซื้อมาด้วยถุงทองคำ ดังนั้นเจ้าชายจึงคืนของขวัญชิ้นนั้นให้แก่ช่างอัญมณีและเดินทางต่อไป
ต่อมา เจ้าชายเดินมาพบกับร้านเบเกอรี่ ตู้โชว์เต็มไปด้วยขนมแสนอร่อย เค้กสอดไส้แยม เค้กสตรอว์เบอร์รี เค้กไอศกรีม และมัฟฟิน ที่หน้าต่างร้าน พระองค์เห็นเค้กรูปหัวใจขนาดใหญ่ เค้กนั้นถูกตกแต่งอย่างหรูหราและดูสวยงามมาก
“นี่แหละคือสถานที่ที่ถูกต้องในการหาของขวัญวาเลนไทน์ให้เจ้าหญิง !” เจ้าชายคิด และทรงชี้ไปที่เค้กรูปหัวใจขนาดใหญ่ในตู้กระจก “เค้กก้อนนั้นราคาเท่าไหร่ ?” พระองค์ถามคนทำขนมปัง “โอ้ เค้กก้อนนั้นไม่ได้มีไว้ขายพ่ะย่ะค่ะ !” คนทำขนมปังตอบ “ข้าทำมันขึ้นมาเพื่อตกแต่งร้านในวันวาเลนไทน์ แต่ข้ายินดีที่จะมอบมันให้กับท่าน ฝ่าบาท”
เจ้าชายรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง ทรงขอบคุณคนทำขนมปังและเดินออกจากร้านพร้อมกับเค้ก “นี่ต้องเป็นของขวัญที่ถูกต้องแน่ ๆ เพราะฉันไม่ได้ซื้อมันมา” พระองค์คิดกับตัวเอง ทันใดนั้นเจ้าชายก็เกือบจะทำเค้กหลุดมือ เพราะเค้กนั้นเริ่มหนักขึ้นจนพระองค์ไม่สามารถยกมันได้อีกต่อไป พระองค์สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพระองค์ก็นึกได้ว่านี่คงไม่ใช่ของขวัญที่ถูกต้องสำหรับเจ้าหญิง เพราะหัวใจที่กินได้นั้นไม่ใช่หัวใจที่ ‘เปี่ยมด้วยความรัก’ ดังนั้นเจ้าชายจึงคืนเค้กให้แก่คนทำขนมปังและเดินทางต่อไป
พระองค์เดินทางไปหลายไมล์จนกระทั่งมาพบกับคนขายนกที่ข้างทาง ชายคนนั้นมีนกตัวเล็ก ๆ สีทองและสีสันสดใสอยู่ในกรงสีเขียว พวกมันต่างร้องเพลงเสียงดัง แต่มีนกตัวหนึ่งที่ร้องเพลงได้บริสุทธิ์และอ่อนโยนเสียจนทำให้เจ้าชายหลงใหล มันคือนกเขาตัวเล็ก ๆ ที่นั่งอยู่อย่างอาย ๆ ในมุมกรง เจ้าชายรู้สึกว่ามันคือนกเขาที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ขาวสะอาดราวกับหิมะและมีเท้าสีชมพูอมแดง
“เหตุใดเจ้านกตัวเล็กนั้นถึงร้องเพลงได้ไพเราะกว่านกตัวอื่น ๆ มากนักล่ะ ?” เจ้าชายถามพร้อมชี้ไปที่นกเขาขาวตัวเล็ก คนขายนกยิ้ม “นั่นเป็นเพราะหัวใจของมันพ่ะย่ะค่ะ” เขาตอบ “นกตัวอื่น ๆ จะร้องเพลงในยามที่มีแสงแดด แต่ดูเถิด” คนขายนกชูกรงนกเขาขึ้น “มันตาบอดพ่ะย่ะค่ะ มันมักจะร้องเพลงในความมืดด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความรักของมัน”
“ฉันขอซื้อมันจากท่านได้ไหม ?” เจ้าชายถาม “ฉันอยากจะมอบเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ให้แก่เจ้าหญิง”
“โอ้ ข้าจะมอบมันให้ท่านเองพ่ะย่ะค่ะ” คนขายนกกล่าว “มีน้อยคนนักที่อยากจะดูแลนกตาบอด”
แต่เจ้าหญิงน้อยกลับดูแลนกตัวนั้นด้วยความรัก เธอพบว่านกเขาขาวตัวเล็กตัวนี้คือของขวัญวันวาเลนไทน์ที่ดีที่สุด เธอแขวนกรงนกไว้ในจุดที่สวยที่สุดในสวน และมักจะชวนเจ้าชายมาฟังเพลงของนกเขาไปพร้อมกับเธอเสมอ ๆ
- นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด ไม่ได้วัดด้วยราคา แต่มีค่าด้วยการดูแลเอาใจใส่
บทความที่เกี่ยวข้อง
ขอบคุณข้อมูลจาก : ririro.com
