นิทานเรื่อง บ็อบบี้ ลาบินได้ นิทานสำหรับเด็ก นิทานก่อนนอนที่ช่วยส่งเสริมจินตนาการ พร้อมข้อคิดดี ๆ ที่ช่วยสอนใจลูกน้อย มาอ่านนิทานเรื่องนี้ไปพร้อม ๆ กัน
นิทานที่พ่อแม่นิยมอ่านให้ลูก ๆ ฟังมีหลายประเภท ทั้งเทพนิยาย นิทานสำหรับเด็ก และนิทานอีสป สำหรับใครที่เบื่อเรื่องเก่า ๆ แล้ว กระปุกดอทคอมมีนิทานก่อนนอนเรื่อง บ็อบบี้ ลาบินได้ หรือ Bobby the Flying Donkey มาฝาก เรื่องราวที่น่ารักและแฝงไปด้วยข้อคิดเกี่ยวกับการพอใจในสิ่งที่ตนเองมี เนื้อเรื่องจะเป็นยังไง มาอ่านไปพร้อม ๆ กัน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลาตัวหนึ่งชื่อว่า บ็อบบี้ เขาอาศัยอยู่ในฟาร์มที่สวยงามร่วมกับสัตว์ตัวอื่น ๆ บ็อบบี้เป็นลาที่ขยันขันแข็งและมีจิตใจดี เขาคอยช่วยชาวนาที่ชื่อ บาร์นาบี้ ขนของหนัก ๆ อยู่เสมอ
แม้ว่าบ็อบบี้จะมีความสุขดีในฟาร์ม แต่เขาก็มีความฝันอันยิ่งใหญ่ประการหนึ่ง ทุก ๆ วันขณะที่เขากำลังแทะเล็มหญ้า เขาจะเฝ้ามองเหล่านกที่บินว่อนอยู่บนท้องฟ้าด้วยความอิจฉา
"โอ้... มันจะวิเศษแค่ไหนนะถ้าฉันบินได้เหมือนนกพวกนั้น" บ็อบบี้ถอนหายใจ "ถ้าฉันมีปีก ฉันจะบินไปเหนือยอดไม้ บินข้ามเนินเขา และมองดูโลกทั้งใบจากมุมสูง !"
อยู่มาวันหนึ่ง ในขณะที่บ็อบบี้กำลังพักผ่อนอยู่ใต้ต้นโอ๊กใหญ่ มีนางฟ้าตัวน้อยปรากฏกายขึ้นต่อหน้าเขา เธอเห็นบ็อบบี้ดูเศร้าสร้อยจึงถามว่า "เจ้าลาตัวน้อย ทำไมเจ้าถึงดูไม่สดใสเลยล่ะ?"
บ็อบบี้เล่าความปรารถนาของเขาให้นางฟ้าฟัง นางฟ้าใจดีจึงยิ้มและพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้าหนึ่งวันนะ"
นางฟ้ากวัดแกว่งไม้กายสิทธิ์ และทันใดนั้นเอง... ปิ๊ง ! บ็อบบี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างงอกออกมาจากหลังของเขา มันคือปีกสีขาวขนาดใหญ่ที่ดูนุ่มนิ่ม ! บ็อบบี้ลองกระพือปีกดู และในไม่ช้า ตัวของเขาก็ลอยขึ้นจากพื้นดิน
"ฉันบินได้แล้ว ! ฉันบินได้จริงๆ ด้วย !" บ็อบบี้ตะโกนอย่างร่าเริง
เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บินข้ามหลังคาโรงนา บินผ่านฝูงแกะที่กำลังมองเขาด้วยความตกตะลึง บ็อบบี้มีความสุขมากที่ได้เห็นฟาร์มจากมุมที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มรู้สึกว่าการบินนั้นเหนื่อยกว่าที่คิด
ปีกของเขาเริ่มหนัก และลมแรง ๆ บนท้องฟ้าก็ทำให้เขาควบคุมทิศทางลำบาก แถมเขายังเริ่มคิดถึงการเดินบนพื้นหญ้านุ่ม ๆ และการได้กินแครอตจากมือของบาร์นาบี้
เมื่อเขาพยายามจะร่อนลงจอด เขากลับกะระยะไม่ถูกและพุ่งชนเข้ากับกองฟางขนาดใหญ่อย่างจัง ! ชาวนาบาร์นาบี้วิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ "นั่นบ็อบบี้เหรอ ? เจ้ามีปีกได้ยังไงกัน !"
บ็อบบี้ตระหนักได้ในตอนนั้นว่า แม้การบินจะดูวิเศษแค่ไหน แต่มันไม่ใช่สิ่งที่สร้างมาเพื่อลาอย่างเขา เขาชอบการได้อยู่บนพื้นดิน คอยช่วยเหลือชาวนา และเล่นกับเพื่อนสัตว์ตัวอื่น ๆ มากกว่า
นางฟ้าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งและถามว่า "เจ้ายังอยากจะเก็บปีกนี้ไว้ไหม บ็อบบี้ ?"
บ็อบบี้ยิ้มและตอบว่า "ขอบคุณนะท่านนางฟ้า แต่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน ฉันอยากกลับไปเป็นลาธรรมดา ๆ ที่เดินบนพื้นดินเหมือนเดิมมากกว่า"
นางฟ้าสะบัดไม้กายสิทธิ์อีกครั้ง ปีกของบ็อบบี้ก็หายไป เขารู้สึกเบาสบายและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก บ็อบบี้เดินกลับไปหาบาร์นาบี้และคลอเคลียเขาอย่างรักใคร่
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา บ็อบบี้ก็ไม่เคยอิจฉานกบนท้องฟ้าอีกเลย เขารู้แล้วว่าการเป็นตัวของตัวเอง และพอใจในสิ่งที่ตนเป็นนั้น คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
- คติสอนใจจากเรื่องนี้ : การมีความฝันเป็นเรื่องที่ดี แต่สิ่งสำคัญคือการรู้จักพอใจและรักในสิ่งที่ตัวเองเป็น เพราะทุกคนต่างมีข้อดีและที่ทางของตัวเองที่เหมาะสมที่สุด
บทความที่เกี่ยวข้อง
ขอบคุณข้อมูลจาก : storyberries.com
